Portret: Miranda Siemelink

Wat cultuureducatie kan doen

Als kind hield ik al van dingen maken, maar vooral praktische spullen, zoals frutselen met sieraden of buiten hutten bouwen. Pas tijdens de middelbare school zag ik het licht: niet alleen kreeg ik daar les in tekenen, maar er was ook een docent Frans die ons meenam naar theatervoorstellingen. Daar ging een wereld voor me open. Inmiddels noem ik zulke ervaringen ‘sleutelervaringen’; belangrijke momenten waarop er een luikje voor je opengaat. Gebeurtenissen die je aan het denken zetten.

miranda siemelink cmk portret

Het is mijn drive om zoveel mogelijk kinderen zoveel mogelijk sleutelervaringen te bieden. Een kind is van nature nieuwsgierig, en ik geloof dat scholen van die nieuwsgierigheid gebruik moeten maken. Kunst en cultuur moeten organisch deel uitmaken van het rooster: minimaal eens per week, dat kan ook als onderdeel van de geschiedenis- of rekenles. Zo kun je kinderen bijvoorbeeld rekenles geven met drumstokjes; dan tikken ze terwijl ze tellen, en zijn ze tegelijkertijd bezig met ritme. Op die manier is cultuur echt onderdeel van het onderwijs.

Wat ik doe

Ik heb destijds het plan geschreven voor CMK 2016-2020, en werk nu onder andere als moderator van het LAB Kunst & Techniek. Het LAB is een plek om te experimenteren en nieuwe vormen uit te proberen samen met partners als de Pabo en ArtEZ. Ik stel de juiste mensen aan elkaar voor, houd de langetermijndoelen in het oog, en zorg ervoor dat we die doelen in vier jaar behalen. Ik houd het gesprek tussen alle partijen gaande en probeer de juiste vragen te stellen, terwijl ik tegelijkertijd mijn blik op de horizon gericht houd: past wat we nu doen wel in de koers die we willen varen?

Wanneer bijvoorbeeld blijkt dat het heel ingewikkeld is om vervoer te regelen van een basisschool naar een theater, ga ik met alle partijen om de tafel om te kijken hoe we dat probleem kunnen aanpakken. Zo komen we tot mooie oplossingen zoals de net gelanceerde pilot Retourtje Cultuur, waarin de provincie busvervoer mogelijk wil maken om schoolklassen naar cultuurinstellingen te vervoeren. Het gaat vaak over tijd, geld en mankracht. Mijn werk is om dat proces te begeleiden. Ik draag er zorg voor dat er oplossingen en verbeteringen komen. Het begint met een lokale vraag, en samen met de betrokken partners, zet ik zaken in gang. Daar leg ik ook mijn creativiteit in: ‘olifantenpaadjes zoeken’, noem ik dat. Ik vraag mezelf dan af: kan het niet op een andere manier?

Hoe ik werk

Eens in de zoveel tijd plan ik een periode zonder afspraken. Die tijd gebruik ik om bij iedereen even te buurten. Zo zorg ik dat ik geen steken laat vallen. Ik ben een echte netwerker, en daar haal ik ook plezier uit. Elke week ontmoet ik nieuwe mensen en ik vind het belangrijk om iedereen te blijven zien.

Wanneer ik overleggen en bijeenkomsten organiseer, vind ik het belangrijk dat de voorwaarden goed op orde zijn. Je kunt pas goed werken op een inspirerende plek. Het liefst haal ik mezelf, en de mensen met wie ik in gesprek ga, uit hun vertrouwde omgeving. Als je iedere dag op dezelfde stek zit, zie je de schoonheid er ook niet meer van. Daarom ga ik de ene week naar een eetlokaal in Zevenaar, en de keer daarop neem ik iedereen mee naar de historische kelders van Arnhem. Zo’n plek waar je kunt verdwalen, of die op de een of andere manier aan kunst gerelateerd is, brengt je vaak ook weer op nieuwe ideeën. Zulke simpele dingen kunnen je perspectief al veranderen.

Het gaat mij erom dat mensen de veelheid aan mogelijkheden zien. Daarom gun ik alle kinderen in Gelderland ook zo veel mogelijk ervaringen met alle facetten van de kunsten, van het zelf maken van een film tot het bijwonen van een dansvoorstelling, van een reken-muziekles tot een technische klooi-les, niet alleen op school, maar ook buiten schooltijd. Kunst is een manier om met elkaar in verbinding te komen, daar ben ik van overtuigd, en degene tegenover je te leren begrijpen. Kunst is echt voor iedereen.

tekst: Nikki Dekker